علم و قطع
33 بازدید
تاریخ ارائه : 9/21/2014 8:33:00 PM
موضوع: فقه و اصول

Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA MicrosoftInternetExplorer4

/* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:Arial; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}

علم و قطع

علم، یعنی انکشاف واقع ـ آن گونه که هست ـ پیش عالم، بنا بر این، علم همیشه مطابق واقع است و خطا و اشتباه در او راه ندارد،

قطع، یعنی جزم و اعتقاد راسخ و یقینی به یک واقع، به گونه ای که احتمال خلاف آن را نمی دهیم و ممکن است طبق واقع باشد ـ این همان علم است ـ و ممکن است خلاف واقع باشد ـ این جهل مرکب است ـ

بنا بر این نسبت بین آن دو «عموم و خصوص مطلق » است و آنچه در کتب اصولی محل بحث است و از حجیت آن بحث می شود، قطع است نه علم، ولی ـ گاهی اوقات ـ خلط مبحث می شود و علم در جایگاه قطع قرار می گیرد.