اکابر و اصاغر
98 بازدید
تاریخ ارائه : 11/26/2014 11:37:00 AM
موضوع: تبلیغ

اکابر و اصاغر :

گاهی اوقات در نوشته های بزرگان دین و گفته های اکابر علم، کلمه های واضح البطلان و سستی دیده می شود که، هر گز بر زبان کوچکترین فرد و اصاغر اهل علم ـ هم ـ جاری نمی شود، سر آن چیست و علتش را در کجا باید جستجو نمود؟

الف: می توان علت آن را، خستگی و کوفتگی آن بزرگ اعلام نمود، در اثر کار و زحمت و فعالیت، به جایی می رسد که، در یک لحظه قدرت فکری و تحلیلی خودش را از دست می دهد و نسیان و غفلت بر او عارض می شود و کلام و نوشته ای ناشایسته و بی مورد و دور از انصاف و متن واقع، بر بیان و بنانش جاری می شود

البته، تا این جا نمی توان او را ملامت نمود،

زیرا انسانهای متعارف و غیر معصوم ـ اگر چه مقامهای علمی و عملی بالایی را طی نموده باشند ـ در معرض خطا و اشتباه می باشند؛

ب: این بزرگ و عالم که، بر اثر غفلت، از او اشتباهی رخ داده است، اگر متوجه اشتباه و خطای خود شد ـ به حکم عقل و شرع ـ لازم است در اولین فرصت امکان خطا و اشتباه خودش را، جبران نماید و عذر او پذیرفتنی است و چیزی از رتبه و مقام او کاسته نمی شود، بلکه، جبران اشتباه و قبول او، نشانه ی تواضع و فروتنی می باشد و در نزد خدا و رسول و مردم، بر عظمت او افزوده می شود و بزرگ و بزرگتر می شود و آبروی او افزون و افزونتر؛

ج: خطای بزرگان و اکابر علما، بی فایده و به دون نتیجه نیست و ـ ضرورة و قهرا ـ آثاری بر آن بار می شود:

نگارنده ـ شخصاً ـ این اثر را تجربه نموده و می تواند بر آن ـ نیز ـ استدلال نماید و آن اثر این است:

گاهی اوقات به یک عالم بزرگ و عظیم دینی و غیر آن ـ بر اثر کمالات فطری و اکتسابی که، دارد و به دست آورده است ـ علاقه و محبتی ایجاد می شود و این علاقه کم کم زیاد می شود، تا این که، به حد افراط می رسد

و آن بزرگ، ـ در نظر این علاقه مند ـ در بالاتر از جای خودش قرار می گیرد و شخص علاقه مند، نسبت به افکار و حالات او، کر و لال و بی عقل می شود و عیوب او را نمی بیند و نمی شنود و در باره ی او تحلیل عادلانه ای ندارد و چه بسا تا حد عصمت او را بالا ببرد، «حُبُّ الشَّئِ یُعمِی و یُصِم» و در مقابل نسبت به افراد دیگر، انصاف را روا ندارد و عادلانه قضاوت نکند و آنها را کمتر از آنی که، هستد تصور کند و در حق آنها تفریط کند

و مسلم است که، این طرز فکر نسبت به افراد ـ چه کسانی که، به آنها علاقه داریم و افراط می کنیم و چه افرادی که، نسبت به آنها محبتی نداریم و تفریط می کنیم ـ سبب سقوط انسان می شود،

درست در همین زمان که، شخصِ علاقه مند، در ورطه ی نابودی قرار گرفته است، اشتباه آن عالم بزرگ ـ که، از اکابر می باشد ـ، به داد این شخص می رسد و او را نجات می دهد و می فهمد که، آن عالم، معصوم نیست و معصوم کس دیگری می باشد و علاقه ی او منصرف می شود، به مقر اصلی خودش و آن الله "تبارک و تعالی" و "اهل البیت علیهم السلام" می باشند، آنها کسانی هستند که، ما باید آنها را بشناسیم و علاقه و محبت خودمان را ـ هر روز ـ نسبت به آنها افزون کنیم و غیر از آنها ـ اگر چه از اکابر علما باشد ـ باید در جایگاه خودش قرار بگیرد، نه کمتر و نه بیشتر.